NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
No wreszcie.
Gdzie jestem?
W szpitalu psychiatrycznym im. Bircha.
Co?
Nie powinno mnie tu być.
Na początku każdy tak mówi.
Możesz poluzować te pasy?
Obawiam się, że nie.
Jeszcze nie.
Chodzą słuchy, że bywasz agresywny.
Nieprawda.
Jeden z naszych pacjentów powiedział dokładnie to samo,
po czym odgryzł lekarzowi nos.
Muszę stąd wyjść.
Nie! Hej!
Budząc się nagle w takim miejscu,
musisz się czuć zdezorientowany.
Ale zaufaj mi, chcemy ci pomóc.
Chyba nawet wiem jak.
Musisz się zabić.
To jedyne wyjście.
Spójrz, próbowałem cztery razy, ale wciąż mnie ratują.
Zrób to teraz, póki masz szansę.
Daj mi tylko sygnał.
Skinąłeś?
- Nie. - Tak?
Simon! Nie.
Chciałem się tylko przywitać.
Zaraz cię umyjemy.
Ale najpierw połknij to.
Będę potrzebował twojego wsparcia przy kupnie nieruchomości na Brooklynie.
Magazynów?
Są aż tak ważne?
Nic nadzwyczajnego.
Nieruchomości to twoja działka, więc w porządku.
Dzięki. Jeden problem z głowy.
À propos problemów,
co z samozwańczym Dannym Randem?
Nadal mam wyrzuty za odurzenie go lekami.
Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że być może,
tylko być może...
Przestań.
Katujesz się myślą, że to Danny.
Pewnie tak.
Mimo wszystko...
Załóżmy, że masz rację.
To oznaczałoby,
że jakimś cudem przeżył katastrofę samolotu w Himalajach...
i z niewiadomego powodu czekał 15 lat,
by wrócić boso, za to ze skłonnościami do agresji.
Wiem.
Dowiemy się prawdy.
Postąpiliśmy właściwie.
Kimkolwiek jest ten facet, potrzebuje pomocy i dzięki nam ją dostał.
Mogliśmy kazać go aresztować.
Istni z nas łaskawcy.
Nie jesteśmy źli, jeśli o to ci chodzi.
- Wszystko będzie dobrze! - Tato!
Obudziłem cię?
Medytowałem.
To twój zwyczaj?
Chciałem skoncentrować energię czi, by się stąd wydostać.
I jak?
Nie udało się.
To przez leki.
Musisz mnie wypuścić.
Masz do wyboru szpital lub więzienie.
Mamy 72 godziny, więc je wykorzystajmy.
Możesz mnie chociaż odpiąć?
Będziesz grzeczny?
Tak.
Zacznijmy od tego...
Zobaczmy, co się z tobą dzieje.
Jak się nazywasz?
Danny Rand.
Jak ten bogaty dzieciak, którego samolot się rozbił?
To ja jestem tym dzieciakiem.
Jak widać przeżyłem.
Może mi o tym opowiesz?
Rozbiliśmy się.
A potem?
A potem...
Obudziłem się.
Leżałem w wielkiej zaspie.
Byłem ranny.
Padał śnieg.
Musiało być ci zimno.
Było.
Ale widziałem szczątki samolotu rozrzucone po zboczu góry.
Musiałem iść sprawdzić.
Najpierw znalazłem kokpit.
Obaj piloci zginęli.
Potem znalazłem kadłub.
W środku był tata.
Kocham cię, Danny.
Wendell Rand?
Tak.
Też był martwy?
A co z twoją matką?
Też tam była?
Nie.
A gdzie?
Zostań na miejscu.
Heather...
Jesteśmy przy tobie, Danny.
Mamo!
Nie wiem.
Co zrobiłeś?
Nie chciałem zostawiać taty.
Ale było mi tak zimno.
Byłem głodny i spragniony.
Musiałem spróbować.
Czego?
Przeżyć.
Wyszedłem,
ale śnieg był tak głęboki, wiał wiatr...
Ciągle upadałem i...
nagle spojrzałem w górę i...
nade mną stało dwóch mężczyzn.
Chodak i Tashi.
Kim byli?
Mnichami.
Zakonu Matki Żurawicy.
No proszę. Mnisi...
Zakonu Matki Żurawicy.
Co to za zakon?
Zakon mnichów-wojowników.
Dobrze.
Zajmijmy się przez chwilę czym innym.
Może porozmawiamy o tym, co stało się z Johnem Andersonem?
Kto to taki?
Ty.
To twój paszport, prawda?
Z twoim zdjęciem.
John Anderson z Toronto w Kanadzie.
W życiu tego nie widziałem.
Jeśli chcesz stąd wyjść,
musisz zacząć mówić prawdę.
Jeszcze o tym porozmawiamy.
Postaraj się nie wydawać dźwięków
- jak... - Jesteście do niczego!
tłusta kaczka, Darryl.
Twoje kroki słyszałam ulicę dalej.
Mam za duże buty.
A ten czosnkowy oddech czułam z daleka.
Przepraszam.
Co to miało być, Jenny? Joga?
Ruszasz się jak prosię...
pływające w sosie.
Nie mogę.
Jeśli coś powiem, zacznę płakać.
Oblaliście.
Te ćwiczenia mają nauczyć was
radzenia sobie w prawdziwym świecie.
Poprawcie się.
Gotowy?
Co on tu robi?
To twój przewodnik.
Spróbujesz mnie zabić?
Przepraszam.
Zestresowałem się.
Mówią na to „szpital”, ale nie daj się zwieść.
Ten wielki, Dink,
zamordował rodziców młotkiem.
Uznano go za niepoczytalnego.
Leo metamfetamina usmażyła mózg,
a Tony to zwykły idiota.
Daj spokój.
A to twój dom.
Niezbyt ciekawy, wiem.
Wychodzę za 72 godziny.
Tak ci powiedzieli? 72 godziny?
Miałem mały wypadek w aptece.
A po 72 godzinach byłem już ćpunem z chorobą dwubiegunową
i epizodami afektywnymi.
To było dwa lata temu.
Billy mieszkał pod mostem.
Po 72 godzinach stwierdzono, że ma osobowość paranoidalną.
To było niewiele ponad rok temu.
Jimmy krzyczał na ludzi na Times Square.
Po 72 godzinach miał już zaburzenia schizoafektywne.
Siedzi tu już prawie 15 lat.
Z tobą nie będzie inaczej.
Muszę się stąd wydostać.
Wszyscy byśmy chcieli.
Dlatego co osiem godzin dostajemy leki, które robią z nas bezmózgie osły.
Kogo nazywasz osłem?
Przepraszam. Mój błąd.
Ty też przeproś.
Za co?
Za to, że żyjesz.
To głupie.
Przeproś albo zrobię ci krzywdę.
Przypomnisz mi, co z nim nie tak?
- Wynocha stąd! - On zaczął!
Nie! Już w porządku, Danny!
Otwieraj.
Po co?
Nic ci nie jest, Danny?
Co?
Nic. Tylko...
Jesteś pierwszą osobą, która nazwała mnie po imieniu.
Muszę stąd wyjść.
Masz do kogo zadzwonić? Rodzinę?
Nie.
A przyjaciół?
Jest tu telefon?
Nie powinienem, ale co mi zrobią?
Wsadzą do psychiatryka?
- Dojo Chikara. - Cześć.
- Tu Danny. - Kto?
Danny.
Poznaliśmy się w parku.
Znalazłem numer do twojego dojo.
Po co dzwonisz?
Jestem w szpitalu psychiatrycznym im. Bircha.
Musisz mi pomóc.
Dlaczego ja miałabym ci pomagać?
Nie znam w Nowym Jorku nikogo innego,
kto nie chciałby mnie zabić albo wsadzić do psychiatryka.
Będę musiała to przemyśleć.
Posłuchaj. Nie jestem wariatem.
Naćpali mnie i przywieźli tu wbrew mojej woli.
Widziałaś, że zostałem zaatakowany.
Wiesz, że coś tu jest nie tak.
Po co ktoś miałby chcieć cię dopaść?
O to musiałabyś zapytać Meachumów.
Czy to nie jedna z najbogatszych rodzin w Nowym Jorku?
Owszem.
I zalazłeś im za skórę?
Najwyraźniej.
Wydaje mi się, że masz kłopoty, Danny,
ale nie u mnie powinieneś szukać pomocy.
Nie, Colleen, tylko ty możesz mi pomóc.
Przykro mi.
Nie, proszę...
Tato.
Spójrz na to.
Nagle spojrzałem w górę i nade mną stało...
Założyłeś tam kamery?
XXI wiek. Wszystkich można podglądać.
Chodak i Tashi.
Kim byli?
Mnichami. Zakonu Matki Żurawicy.
Opowiada, że został uratowany przez dwóch mnichów.
- To możliwe? - Wszystko jest możliwe.
Jedyny szkopuł w tym,
że nie ma żadnego klasztoru
w pobliżu miejsca, gdzie rozbił się samolot.
A Zakon Matki Żurawicy
nie istnieje.
Chyba że Kyle jest idiotą, który nie umie korzystać z internetu.
Nie. Nie ma o nim żadnej informacji.
Ale powiedział tyle, że jestem skłonny uwierzyć, że Danny Rand rzeczywiście
powstał z martwych.
Dużo myślałem o tym, co z nim zrobić.
Niestety lobotomia należy do przeszłości.
Ale istnieją kraje, gdzie psychochirurgię traktuje się dość luźno,
co może przynieść podobny rezultat.
Nie.
- Nawet większe dawki chloropromazyny... - Nie!
Musimy się tym zająć, tato.
Nie możemy, póki nie dowiemy się, kim jest.
Dał nam tylko kilka wskazówek.
Musimy wiedzieć więcej, zanim zdecydujemy, co dalej.
Czyli mamy czekać?
Tak. I obserwować.
Możesz zrobić jedno.
Danny, o ile to w ogóle on, wykonał jeden telefon do...
Colleen Wing. Prowadzi dojo w okolicach Chinatown.
Porozmawiaj z nią.
Dowiedz się, co wie
i po co do niej dzwonił.
Ja mam się tym zajmować?
Czemu nie wyślesz jednego ze swoich ludzi?
Ty jesteś jednym z moich ludzi i to z tych najbardziej zaufanych.
Zrób to dla mnie.
Jak się dziś czujesz?
Przez leki czuję się, jakbym był pod wodą.
Dostałeś wysokie dawki, ale najwyraźniej
takich potrzebujesz.
Nie współpracujesz tak, jakbyśmy sobie tego życzyli.
Skłamałem.
O paszporcie.
To już jakiś postęp.
Jesteś gotowy znów być Johnem Andersonem?
Kupiłem paszport w Maroku.
Jest kradziony.
Wiem, że to przestępstwo,
ale tylko tak mogłem wrócić do Stanów.
Nie jestem Johnem Andersonem.
Jestem Dannym Randem.
O tym porozmawiamy na kolejnej sesji. Może być?
Ćwiczcie kata.
Przynajmniej godzinę dziennie.
Przepraszam.
Czy pani Colleen Wing?
Owszem.
Przepraszam za najście.
Nazywam się Ward Meachum.
W czym mogę pomóc?
To trochę niezręczna sytuacja.
Zastanawiałem się, czy miała pani kontakt z człowiekiem o imieniu Danny?
Dwadzieścia parę lat, bezdomny,
na bosaka?
Dlaczego pan pyta?
Sprawy prywatne. Dlatego przyszedłem osobiście.
- Groził mnie i mojej siostrze. - Naprawdę?
Przyłożył mi pistolet do głowy.
Dlaczego?
Szczerze?
Myślę, że jest chory psychicznie.
Jak pan mnie znalazł?
Ponieważ stanowi zagrożenie, obserwowaliśmy go,
by ostrzec wszystkich, z którymi może mieć kontakt.
W tym panią.
Nie znam go.
Ale poznała go pani?
Raz tu przyszedł.
Czy...
zrobił pani
jakąś krzywdę?
To byłby błąd z jego strony.
Bardzo by nam pani pomogła,
podpisując dokumenty,
które poświadczą, że czuje się pani przez niego zagrożona.
Zagrożona?
Raczej nie.
Proszę posłuchać,
to także dla jego dobra.
Ten człowiek potrzebuje pomocy.
A w ramach podziękowania
firma Rand przekaże
pokaźny datek na rozwój dzielnicy,
który wykorzysta pani wedle uznania.
Co pani na to?
Przygotuję papiery, w których znajdzie się informacja,
iż zachowywał się podejrzanie,
co sprawiło pani dyskomfort.
Nie sądzę...
Dam pani czas na zastanowienie.
Wyświadczyłaby nam pani ogromną przysługę.
Przydałoby się trochę zainwestować w to miejsce.
Wejdź.
Miałem pokazać ci to później, ale skoro już tu jesteś...
Co to?
Reklama sprzed 15 lat.
rozumiemy, że najważniejsze produkty
to te, które dają moc życia...
- Ten chłopiec. - To my, Rand!
To Danny Rand.
Na pewno wspaniale było być częścią takiej rodziny.
Mieć niezliczoną ilość pieniędzy.
Zobacz, jacy są szczęśliwi.
Czasem, gdy nasze życie jest ciężkie,
łatwiej jest wyobrazić sobie, że należymy do innego świata.
Do szczęśliwszego świata.
Po nakręceniu tej reklamy poszliśmy do cyrku w Madison Square Garden.
Nie chciałem jej kręcić.
W ten sposób tata mnie przekonał.
Cyrkiem.
Akrobaci byli niesamowici.
Z jednej strony siedziała moja mama.
Z drugiej Joy.
Jedliśmy popcorn.
John Anderson. Tak się nazywasz. Nie jesteś Dannym Randem.
Jestem.
Mam gdzieś, co myślisz!
Dobra. Spokojnie.
Uspokój się.
Wynieście go.
Zapytaj go, gdzie był przez ostatnie 15 lat.
I dlaczego teraz nagle wraca?
Jezu.
Ten lekarz naprawdę chce mu pomóc.
Przepraszam.
Czemu mnie ciągle przepraszasz?
Jesteś jak przerażony króliczek, który wciąż przeprasza.
Postaram się przestać.
Mam gdzieś, co robisz. Po prostu ci to wytykam.
Dla twojego własnego dobra.
Dziękuję, proszę pana.
Najciekawsze jest to, że to naprawdę może być Danny Rand.
Nie wiem, jak to możliwe.
A ten lekarz zadaje złe pytania.
Przepraszam...
Nie możesz się powstrzymać, co?
Wiesz, co robił mój ojciec?
Kiedy coś nabroiłem,
co, jak twierdził, zdarzało się notorycznie,
bił mnie po plecach pasem.
Z każdym uderzeniem
musiałem przepraszać
za to, że zmusiłem go do tego wysiłku.
Brakuje mi go.
Ale teraz
już za nic nie przepraszam.
Przygotuj samochód na dziś wieczór, Kyle.
- Samochód? - Tak, taki pojazd na czterech kołach.
Tak, proszę pana, ale...
przecież pan stąd nie wychodzi.
Chyba nadszedł czas.
Dobrze, przełącz go.
Joy Meachum?
Dr Paul Edmonds ze szpitala psychiatrycznego im. Bircha.
Leczę pacjenta przywiezionego przez pani rodzinę.
W czym mogę pomóc?
Zastanawiam się, czy mogę zadać dziwne pytanie.
Proszę.
Czy gdy miała pani dziesięć lat,
brała pani udział w reklamie firmy Rand?
Tak. „To my, Rand”.
Pamięta pani coś z tamtego dnia?
Ubrali mnie w głupią sukienkę.
Było zimno. Nie wiem.
Robiła coś pani później?
Tak.
Cyrk.
Wszyscy razem poszliśmy do cyrku.
Jest pani pewna?
Tak, to był pomysł Danny'ego.
Nie chciał kręcić tej reklamy, więc rodzice go tym przekonali.
Pamiętam, bo potem chciał zostać akrobatą.
Ciągle skakał jak szalony.
Dziękuję bardzo.
To wszystko?
Rzeczywiście dziwne pytanie. Dlaczego je pan zadał?
Niestety nie mogę tego zdradzić. Tajemnica zawodowa.
To mnie pan zaciekawił.
Przykro mi. Chciałbym móc wyjaśnić.
Witaj, Danny.
Harold?
Pamiętasz tę piosenkę, którą śpiewałem,
a która cię tak denerwowała?
„Danny Boy”?
Tak.
Jestem trup
Sztywny jak mało kto
Przyjdziesz i znajdziesz miejsce
gdzie mam grób
Uklękniesz i paciorków
Zmówisz sto
Myślałem, że umarłeś.
Ja myślałem to samo o tobie.
Coś nas łączy.
Nie umarłem.
Najwyraźniej.
Zabrali cię mnisi?
Z Zakonu Matki Żurawicy?
Tak.
Skąd wiesz?
My, martwi, dużo wiemy.
Ale nie wszystko.
Gdzie dokładnie jest ich klasztor?
Hej.
Gdzie jest klasztor?
W Kunlun.
To jedna z Siedmiu Stolic Niebios.
Nie powinienem był jej opuszczać.
Tam przynajmniej znałem swoje miejsce.
Jakie było twoje miejsce?
Byłem wojownikiem.
Tylko podczas walki żyłem w pełni.
Im mocniej obrywałem,
tym jaśniejsze wszystko się stawało.
Jakim jesteś wojownikiem?
Posłuchaj mnie.
Co masz na myśli?
Jestem kolejnym wojownikiem w długiej linii
Nieśmiertelnych Iron Fistów.
Żywa Broń.
Zagorzały wróg Ręki.
Co? Zagorzały wróg czego?
Zagorzały wróg Ręki.
Co to znaczy?
Moim obowiązkiem jest zniszczyć Rękę.
Potrafisz to zrobić? Potrafisz zniszczyć Rękę?
Tylko ja mogę to zrobić.
Proszę.
Haroldzie, musisz mnie stąd wyciągnąć.
Nie martw się. Wszystkim się zajmę.
Ale teraz
powinieneś iść spać.
Znajdź wszystko, co się da o Iron Fiście.
Robi się, proszę pana.
GDZIE BYŁEŚ?
Dzięki.
Czy on przypomina ci gościa, który był tu parę dni temu?
Trudno powiedzieć.
Jestem kompletnie zdezorientowana.
Jeśli to naprawdę Danny, to to, co mu robimy,
jest potworne.
Mówiłaś, że to pewnie nie on.
Pewnie nie.
Ale jeśli to on,
próbuje to udowodnić w dziwny sposób.
A ma inne wyjście?
Muszę to komuś wysłać.
Witam.
To znów ja.
Przepraszam za najście,
ale miałem nadzieję, że ubijemy interes.
Tak?
Jaki?
Jeśli podpisze pani te dokumenty...
wtedy...
dam pani to.
- 50 000 dolarów? - Taką kwotą można wiele zdziałać.
To musi być dla pana ważne.
Jest.
Co pan zrobi, jeśli to podpiszę?
Chcę tylko, żeby wszyscy byli bezpieczni.
Moja siostra, pani, ja, a nawet sam Danny.
Z pani wsparciem
mogę zapewnić mu pomoc, której potrzebuje.
Heather!
Przesyłka specjalna.
Co to?
Od Joy Meachum.
Masz gościa.
Joy?
Wszystko OK?
Nie.
Faszerują mnie różnymi lekami.
Dlaczego?
Żebym był bezpieczny.
Nie spodziewałem się ciebie.
Znalazłaś sposób, by mnie stąd wyciągnąć?
Dlaczego Ward Meachum chce, bym poświadczyła, że jesteś niebezpieczny?
Bo uważają, że im zagrażam.
Dlaczego?
Chyba dlatego, że jestem Dannym Randem i do mnie należy ponad pół tej firmy.
Chwila. Danny Rand z Rand Enterprises?
Tak.
Oczywiście. To nie mogło być proste.
To jest proste.
Meachumowie chcą mnie przekupić.
Mają dużo pieniędzy.
Podpiszesz te papiery?
A jesteś niebezpieczny?
Dla nich?
Bardzo.
A dla mnie?
Oczywiście, że nie.
Dobrze o tym wiesz. Inaczej byś tu nie przyszła.
Nic nie wiem.
Staram się dowiedzieć, co się dzieje.
Każde moje słowo było prawdą.
W porządku.
Ale nie chcę się w to mieszać.
Jasne.
Rozumiem.
Ostatnia przysługa.
Jaka?
Przekaż to Joy Meachum.
Masz gościa.
Colleen Wing.
Mówi, że ma wiadomość od Danny'ego.
Poproś ją.
Dziękuję.
Nie wiem, co tu w ogóle robię.
Danny prosił, bym to pani dała.
Boże.
To Danny.
I proszę powiedzieć bratu, że niczego nie podpiszę.
Boże.
Co robiła tu Colleen Wing?
Nie podpisała.
Wysłał wszystkie M&M'sy, prócz brązowych.
To coś znaczy?
Tak.
Gdy byliśmy dziećmi,
jedliśmy je razem. Oprócz brązowych.
Tylko on o tym wiedział.
Przykro mi, Joy, ale torba cukierków o niczym nie świadczy.
Świadczy.
To jest Danny, Ward.
Nie chciałam tego przyjąć do wiadomości, ale to ostateczny dowód.
Musimy go stamtąd wyciągnąć i z nim porozmawiać.
Nie, Joy. Nie teraz. Już o tym rozmawialiśmy.
Kimkolwiek jest, jest teraz w bezpiecznym miejscu.
Poczekajmy na wyniki jego badań,
potem pomyślimy, co dalej.
Ward, nie...
Nalegam, Joy.
Czego się tak boisz, Ward?
Powinieneś brać przykład z taty. Pokaż, że masz jaja.
Właśnie do ciebie szedłem.
Minęły prawie 72 godziny.
Czas mnie wypuścić.
Niedługo o tym zdecyduję.
Poszperałem trochę w internecie
i chciałbym zadać ci parę pytań.
Do jakiej szkoły chodziłeś?
Do naszej biblioteki.
Mama uczyła mnie w domu.
Miałeś innych nauczycieli?
Panią Valdez.
Uczyła plastyki.
Była też pani Krol od muzyki.
I pan Miller od WF-u.
To ma sens.
Co?
Danny...
I celowo mówię ci po imieniu,
bo wierzę, że jesteś Dannym Randem.
Gdzie byłeś przez ostatnie 15 lat?
- Nie było mnie. - Tyle wiem.
Ale gdzie byłeś?
To, co mówiłeś o klasztorze, to prawda?
Tak.
- Jest w Chinach? - W Kunlun.
Gdzie to jest?
W innym wymiarze.
W innym wymiarze?
Tak.
Pojawia się na ziemi raz na jakieś 15 lat,
zależnie od układu ciał niebieskich.
I to ma związek z tą koncentracją czi?
Tak.
Jeśli mi się uda, będę mógł wezwać Iron Fista.
A Iron Fist to...
To...
ja.
Mogę już iść?
Jesteś Dannym Randem czy Iron Fistem?
Jednym i drugim.
Danny...
Wierzę, że przeżyłeś traumę.
Samolot, którym leciałeś się rozbił. Straciłeś rodziców. Sam ledwo przeżyłeś.
Zakładam, że potem nie było lepiej.
Wierzę ci.
Ale cała reszta...
Czasem, gdy musimy zmierzyć się z czymś, co nas przerasta,
tworzymy fałszywą rzeczywistość,
która pomaga nam radzić sobie ze stratą i cierpieniem.
Przypisujemy sobie supermoce, ukryte tożsamości, np. Iron Fista,
dzięki którym czujemy się silni i wyjątkowi.
Nie rozumiem.
Jeśli mam użyć terminu medycznego,
to nazwałbym to zaburzeniem lękowym
o cechach psychotycznych.
- Nie. - To dobra wiadomość,
bo oznacza, że możemy zaplanować leczenie.
Nie chcę przedwcześnie prognozować.
To zajmie trochę czasu.
Musicie mnie stąd wypuścić.
Nie mogę, dla twojego własnego bezpieczeństwa.
Mówię prawdę.
Mam moc Iron Fista.
Jeśli zbiorę energię czi,
skupię ją w dłoni,
czyniąc z niej potężną broń.
Dobrze.
To coś nowego.
Ale wiem, że od Incydentu
coraz więcej osób jest przekonanych, że posiada supermoce.
Jestem Iron Fistem.
Z chęcią się o tym przekonam.
Pokażesz mi tego Iron Fista?
Pokaż, jak działa.
Nie mogę.
Póki nie odstawię leków.
Chciałbym...
byś zaakceptował fakt, że Iron Fist może nie istnieć.
Jesteś Dannym Randem.
Młodym człowiekiem,
który przeżył niewyobrażalną tragedię.
Porozmawiamy o tym jutro.
Coraz więcej osób zaczyna pojmować, że to prawdziwy Danny Rand.
Nie znalazłem nic o Iron Fiście.
Istnieje piwo i linia odzieżowa o tej nazwie,
ale nic poza tym.
Tajemnica.
GDZIE BYŁEŚ?
Nabywając te nieruchomości,
zwiększymy krajową produkcję,
co w dalszej perspektywie okaże się bardzo korzystne.
W prospekcie znajdziecie...
Przepraszam.
Muszę odebrać.
- Co? - Jesteś zdenerwowany?
Byłem w środku spotkania
dotyczącego kupna magazynów na Brooklynie, które prowadzę tylko dlatego,
że na to nalegałeś.
To coś ważniejszego.
Słucham.
Nasz przyjaciel przekonał mnie, że jest tym, za kogo się podaje.
Musimy go przenieść.
Jak najszybciej. Jeszcze dziś.
Dobrze.
Wreszcie.
Cokolwiek chodzi ci po głowie,
mnie w to nie mieszaj.
Nie robię takich rzeczy.
Niech zrobi to któryś z twoich ludzi.
O czym ty mówisz?
Co planujesz z nim zrobić?
Przenieść w bezpieczne miejsce.
Bezpieczne miejsce?
Nie możemy ryzykować, że wpadnie w niepowołane ręce.
Jest zagorzałym wrogiem Ręki.
Zdajesz sobie sprawę, jakie to ważne?
Nie do końca.
Jeśli to prawda, Danny może być dla mnie cenny.
- Tato... - Wciąż mamy dom
na Long Island.
Przenieśmy go tam, niech pilnuje go tuzin...
Dlaczego, tato?
Dlaczego go chronimy?
Nie słuchasz? Może być cenny.
To jakieś szaleństwo.
Nic dobrego z tego nie wyjdzie.
Zrób, o co cię proszę, Ward.
Dziś.
Tak jest.
To ja.
Zmiana planów.
Przenosimy cię.
Musisz to założyć. Szpitalne przepisy.
Dokąd mnie zabieracie?
Jest wasz.
Ward Meachum śle pozdrowienia.
Napisy: Agnieszka Putek